Posts Tagged ‘post-hardcore’

drive like jehu – yank crime [1994] / christina ricci

30/06/2018

linki w komentarzach / links in comments

drive like jehu

Odkrywania zespołów ciąg dalszy. Gdy słuchałem tegorocznej płyty wydanej przez Sub Pop, „Jericho Sirens”, pomyślałem, że Hot Snakes to nowy, ciekawy zespół. Okazało się, że nie dość, że wcześniej (lata temu!) nagrali trzy inne płyty, to byli personalnie powiązani z inną kapelą – Drive Like Jehu.

Świetna rzecz, choć osobiście dodałbym nieco zaangażowania politycznego w tekstach.

***

Christina Ricci via Mental Corrosion

crain – heater [1994] / vojta hurych

07/04/2018

linki w komentarzach / links in comments

parlour.net

discogs

Ten zespół z Louisville grał w latach 1989-1996, przewinęło się przez niego bodaj dziesięciu członków, związanych m.in. z takimi kapelami jak Matmos, The For Carnation, Rodan czy Dead Child.

Rewelacyjny post-hardcore, zresztą „Heater” to dużo ciekawszy materiał niż debiut „Speed”, który za bardzo zalatuje Fugazi. Okładka niezbyt zachęcająca, ale sama muzyka kopie idealnie. Za inżyniera dźwięku robił tu niejaki Whodini. Biorąc pod uwagę, jak rozwinął się Crain na drugiej płycie, trzeba żałować, że nie wydał trzeciej.

Crain rozpadł się podczas nagrywania trzeciej płyty. Gitarzysta Jon Cook zmarł w 2013 roku.

***

Vojta Hurych

policy of 3 – dead dog summer [1993] / valentina avallone

24/03/2018

linki w komentarzach / links in comments

discogs

loudfastphilly

myspace

Nie należę do tych smutnych pośladów, którzy każdą nową płytę przyjmują ze zblazowaną miną „kiedyś było lepiej”. Są jednak pewne konwencje muzyczne, w których naprawdę trudno zagrać coś tak dobrego, jak w np. latach 90. Słuchałem ostatnio dużo Policy of 3 i myślałem o tym, że ci dzisiejsi posthardkorowcy z ładnymi fryzurami i tatuażami mogą ssać huja mają mniej więcej takie szanse na nagranie czegoś, co spowoduje, że zapomnimy stare czasy, jak Mariusz Rumak na zastąpienie Juppa Heynckesa w Bayernie Monachium.

Policy of 3 wydali jeden LP, dwie siódemki oraz kompilację bodaj wszystkich nagrań. Więcej o zespole – na podlinkowanej wyżej stronie loudfastphilly.com, na której można znaleźć empetrójkę z wywiadem z zespołem.

A muzyka? Emo i post-hardcore. Drive Like Jehu spotyka Hoover.

***

Valentina Avallone

wstręt – trzy dni [2017]

27/01/2018

bandcamp

facebook

„Być może za dużo w niej [muzyce] kuca, jak na twoje gusta” – zabawnie zaasekurował się Bartek ze Wstrętu. Bez obaw, nie czuć przesadnie tego kuca.

Cztery udane numery, dobra EP-ka. I nawet jeśli pojawia się myśl „gdzieś to słyszałem”, to zupełnie nie przeszkadza.

Słychać na „Trzech dniach” posthardcore, noise rock, może trochę tego „kuca”. No i dużo pasji. Cztery numery, które mogą się podobać (choć mnie chwilami nieco drażni zbyt rockowa druga gitara), a i dają nadzieję na przyszłość. Klikam „Following” na Bandcampie i czekam na to, co będzie dalej.

Tak w ogóle, to jest we Wstręcie coś bardzo polskiego – pewien klimat z lat 90., gdy zdarzało się, że niektóre kapele (świadomie czy nie) żeniły noise rock z nową falą. No i słyszę tu chwilami zapomniany Kotilof, co jest dla mnie niezwykle miłym skojarzeniem.

enregistré par steve albini – the ephemera’s worship [2004] / zoom out

13/08/2017

linki w komentarzach / links in comments

stevealbini.free.fr

Zespół o zajebistej nazwie, pochodzący ze Strasburga. Trzy składanki i jedna EP-ka, wydana własnym sumptem. Prawie tak samo jak płyta, podoba mi się wciąż działająca strona zespołu (nic, że niezbyt bogata w treść). To były czasy. Facebook i Bandcamp, niestety, nie mają takiego klimatu, jak stare dobre strony.

Muzyka to post-rock ożeniony z jazzem, noise rockiem, post-hardcore’em, math rockiem i emo. W „Le Progrès” słychać Abilene.

Nie jest to codziennością w przypadku tego typu zespołów – tekst zaangażowany. Chłopakom nie podoba się kapitalizm.

Niezły materiał. Francuzi, gdy idą w takie klimaty, zazwyczaj nie zawodzą.

***

Zoom Out

alloy – eliminate [1992] / kirsten dunst by marc baptiste

31/03/2017

linki w komentarzach / links in comments

bandcamp

discogs

Podczas konsumpcji Namysłowa wzięło mnie na wspomnienia. Zacząłem przeglądać katalog QQRYQ Productions i natrafiłem na Alloy – zespół, w którym udzielał się m.in. Vic Bondi ze wspaniałej kapeli Articles of Faith. Trzeba przyznać, że QQRYQ wydało mnóstwo doskonałych kaset.

AoF to, wiadomo, klasyka, ale Alloy to kapela chyba zapomniana. Naprawdę warto! – jak mawiał Piotr Najsztub. Ostatni numer na bank Pietia Wierzbicki puścił w Trójce – w „Ręce boksera” Macieja Chmiela. To były czasy.

***

Yes.

circus lupus – solid brass [1993] / bob sala

17/03/2017

linki w komentarzach / links in comments

bandcamp

dischord

O Circus Lupus dowiedziałem się chyba z zina „Corek”. Spodobała mi się nazwa i z miejsca chciałem posłuchać tego zespołu. Miałem wtedy – mieszkając na wygwizdowie, nie mając żądnych znajomości – na to takie szanse, jak teraz Kazimiera Szczuka na zostanie modelką Hajmana.

Gdy po latach włączyłem Circus Lupus, wpierw byłem lekko rozczarowany, żeby po chwili stwierdzić, że te nerwowy mix post-punka i post-hardcore’a wspaniale kopie.

Pierwsza płyta, „Super Genius”, może i lepsza (?), ale gdy parę lat temu postanowiłem wrzucić Circus Lupus, były to czasy, gdy tego typu blogi miały jeszcze sens, a „jedynka” tej kapeli była o wiele łatwiejsza do znalezienia niż „dwójka”. Niech więc będzie.

Zespół pochodził z Madison w Wisconsin, ale jest w nim coś w chuj brytolskiego. Mnie się kojarzy troszkę z The Fall.

***

Bob Sala. Ależ bym został takim Salą, Ferrarim czy Hajmanem.

chavez – gone glimmering [1995] / mateusz hajman

28/01/2017

10fuckingstars-wordpress-com

linki w komentarzach / links in comments

facebook

matador

10fuckingstars-wordpress-com

Na pierwszym LP Chavez znajduje się niemal wszystko, co najlepsze w gitarowych graniu lat 90. Ten miks tzw. alternatywnego rocka z posthardcore’em, przyprawiony math rockiem, pięknie kopie po ponad 20 latach. Gitary brzmią jak Pan Bóg przykazał. Można powiedzieć, że „Gone Glimmering” w dużym stopniu zbiera do kupy to, co w muzyce lat 90. lubię najbardziej.

Po dwudziestu jeden latach Chavez wydał nowy materiał, EP-kę „Cockfighters”. Oby to było słuchalne.

***

Mateusz Hajman. Głośne, brainbombsowe „YES!” dla tego pana.

1

2

3

4

5

6

no values – we don’t talk about the weather [2016]

12/03/2016

10fuckingstars.wordpress.com

bandcamp

1

Z cyklu: „Nie mam czasu na pisanie recenzji”.

Michał Chotkiewicz, gitarzystę No Values, zaprosił mnie do „obczajenia” nowej płyty zespołu. Nie miałem dobrych przeczuć. No bo trudno znaleźć nowe zespoły posthardcore’owe, których chce się słuchać. No Values wypada dobrze, choć nazbyt monotonnie, gdyż zbyt często bazuje na tej samej zagrywce gitarowej, przez co chwilami odnoszę wrażenie, jakbym przez pół godziny słuchał tego samego numeru.

Nie zmienia to faktu, że przesłuchałem „We Don’t Talk About The Weather” parę razy. Wątpliwości są, ale na szczęście na koniec mamy chyba najlepszy kawałek, „Generic Screamo”. No a wiadomo: nie ma jak dobre zakończenie.

W zestawie najlepszych płyt 2016 roku „We Don’t Talk” pewnie nie będzie, ale zostawię ją na dysku. Biorąc pod uwagę, że trafia do mnie jakiś milion płyt rocznie, z czego nie jestem w stanie wysłuchać trzech czwartych nawet raz – należy ten fakt potraktować jako komplement.

bitch magnet – umber [1989] / luca bortolato

12/09/2015

10fuckingstars.wordpress.com

linki w komentarzach / links in comments

bandcamp

glitterhouse records

temporary residence ltd

bitch magnet

Było Bastro, więc czemu nie miałby się pojawić Bitch Magnet? Kolejny wielki zespół mniej więcej z tego samego okresu. Nieprzyzwoicie dobra płyta, trudno mi uwierzyć, że powstała w 1989 roku. Dziś Bitch Magnet zakasowałby wszystkich takim albumem.

Reunion? A jak!

BM

***

Luca Bortolato

1

2

3

4

5

6


%d blogerów lubi to: