Archive for the ‘foto’ Category

double boar – wrong / friction circus [1994] // eylül aslan

02/02/2018

linki w komentarzach / links in comments

bovine records

discogs

Zajebisty singiel efemerycznego zespołu, w którego skład wchodził m.in. Tim Mescher z Tar (drugi numer przez chwilę brzmi bardzo tarowsko).

Chyba nigdy nie nagrali niczego poza tym singlem, wydanym przez Bovine Records. To był zresztą naprawdę świetny label.

Rewelacyjna płytka, którą można tanio kupić.

***

Eylül Aslan

Mógłbym wrzucić jakiegoś tureckiego muzyka albo turecki zespół, ale znam tylko tego geja, który nagrał coś z homofobami z Wu-Tang Clan. Natomiast ta turecka fotografka jest rewelacyjna. Piękne kolory, doskonałe pomysły. Tylko jej strona jakaś dziwna.

giddy motors – make it pop [2002] / brigitte bardot

16/12/2017

linki w komentarzach / links in comments

bandcamp

facebook

horse arm records

Kapela – założona w Peckham (chciałbym pojechać tam na wakacje, u mnie ciągle nudą wieje), dzielnicy południowego Londynu – w której udzielali się panowie znani też z Bodychoke, Cranes czy Poino. Nie ma więc lipy.

Wyżej wzmiankowana pozycja fonograficzna została doceniona nawet przez Pitchfork, który wrzucił ją do kategorii „Best New Music”. Tak sobie przeglądam net i widzę, że zauważono londyńską kapelę również na pewnej polskiej stronie, jednakowoż reckę pisał jakiś patafian, więc nie będę tego linkował.

Dobry materiał. Co ciekawe, zespół się chyba nie reaktywował. Zupełnie jak Bodychoke. W sumie szkoda.

Nie mogę znaleźć nagrań live zespołu.

***

Brigitte Bardot pewnie nie jest najpiękniejszą kobietą w historii kina, ale trudno znaleźć bardziej seksowną. Tak uważam, jednocześnie oglądając serial, w którym męskie serca łamie Gillian Aderson. O tempora, o mores!

Pani Bardot nie zwykła owijać w bawełnę. Daj Panie Boże zdrowie, żeby nasze agora-punki były takie punkowe, jak BB. ;)

ex-chittle – moving solves everything [1997] / scarlett johansson

02/12/2017

linki w komentarzach / links in comments

Efemeryczna formacja, mająca na koncie jedną siódemkę i jeden LP. Grali w niej Rob Sieracki z -dis (bas), Mike Greenlees z Tar (bębny) i Greg Betzweiser (wokal, gitara), który – oprócz tego, że zagrał w innej efemerydzie, Travis – to nie wiem, co robił.

„undervalued and overlooked genius neo-folk masterpiece, featuring Tar’s mighty drummer…poignant and oftentimes profound poetry delivered with an adroit and understated voice — intricate, punctuated guitar that transports one to a wide variety of emotional states in rapid succession…..” – entuzjazmuje się solarbloom na Discogsie. Faktycznie, płyta fajna (w jej powstaniu maczał palce m.in. Jim O’Rourke). Choć gdyby ją obciąć o 2-3 numery, raczej by jej to nie zaszkodziło.

Dużo tu gadania. Betzweiser to chwilami trochę taki Kozelek, który nie sra marmurem.

Nie znalazłem zdjęcia zespołu, nie wiem, czy koncertował.

A to numer chyba z 1998 roku. Wychodzi więc na to, że Ex-Chittle – poza siódemką i LP – coś jeszcze nagrał.

***

Jeśli Scarlett Johansson osiągnęła wiek chrystusowy, to pora chyba sobie zbijać trumnę.

harry pussy – harry pussy [1993] / nan goldin

11/11/2017

linki w komentarzach / links in comments

siltbreeze records

„Defunct American noise rock band from Miami, Florida”. Bardzo podoba mi się biografia tego zespołu na Discogsie. Niemal tak bardzo, jak alternatywny tytuł tej płyty: „In an Emergency You Can Shit on a Puerto Rican Whore”.

Trafiłem jakiś czas temu na ciekawe zestawienie w Guardianie: „50 underground albums you’ve never heard of” (kto nie słyszał, ten nie słyszał; znam takiego, co chętnie opowie, że na połowie tych płyt zagrał). Pojawił się tam m.in. album Harry Pussy (albo Harry’ego Pussy’ego).

Boże, ta gitara… A, szkoda szczempić. Piękny materiał.

Nie chce mi się pisać żadnej notki biograficznej. Lepiej poczytać wspomnianego Guardiana. Polecam również wpisanie nazwy zespołu w googlowskie zdjęcia.

***

Nan Goldin. Jeżeli chodzi o panie robiące zdjęcia, bardziej lubię chyba tylko Sally Mann. Kiedyś wrzuciłem fotki Goldin na blog i jakiś ćwok zaczął marudzić, że przeginam. Ze starego postu tylko jedno zdjęcie zostało. Tym razem bez tamtego, kontrowersyjnego (nie znalazłem go). Ale pozdrawiam, księże proboszczu.

phew – phew [1981] / michel houellebecq

03/11/2017

linki w komentarzach / links in comments

twitter

japanimprov.com

Każdy rok przynosi śmierć mniej lub bardziej ważnych dla mnie artystów, tym razem trzeba było się pogodzić z odejściem Jakiego Liebezeita i Holgera Czukaya.

Wrzucałem na blog Can, „Full Circle” nagrany przez obu panów z Jah Wobble’em, niech będzie jeszcze jedna płyta, w której powstaniu obaj maczali palce.

Phew (Hiromi Moritani) to japońska wokalistka, o której może jeszcze będzie na blogu. Albo i nie, bo trochę męczy mnie jej wokal. Gdyby nie on, „Phew” byłaby chyba lepszą płytą. A może nie.

Na płycie jest też legendarny producent i inżynier dźwięku, Conny Plank. Zmarł w 1987 roku..

Na szczęście pani Hiromi Moritani ma się dobrze. W tym roku wyszły jej dwie płyty.

***

Michel Houellebecq. Bodaj w „Plusie Minusie” natknąłem się na pełen entuzjazmu tekst na temat zdjęć autora „Platformy”. No nie wiem. Gdyby zdjęcia pstryknął jakiś Jean-Pierre, bo po pracy nie chce mu się wracać do starej, więc woli uwieczniać smutek otaczającej rzeczywistości…

No ale to jednak Houellebecq. Zawsze spoko.

bog-shed – step on it [1986] / bruce gilden

13/10/2017

linki w komentarzach / links in comments

bogshed

discogs

Czasem ktoś mi podrzuca jakiś współczesny post-punk, a ja zazwyczaj odczekuję ironiczną, gorzką chwilę, krzywię się i triumfalnie zaprzeczam.

Wysłuchałem więcej postpunkowych kapel niż zjadłem ziemniaków, ale jednak te wszystkie (no dobra, większość) współczesne gitarowe drużyny to nie to samo, co stare. Oczywiście można „obiektywnie” stwierdzić, że jakaś tam dzisiejsza płyta jest lepsza niż „Step on It”, tyle że klimat nie ten sam.

Boghsed (Bog-Shed, Bogshed) – świetni popierdoleńcy z Hepden Bridge. Materiał rozgadany i wręcz upierdliwy muzycznie. Reaktywacji nie będzie. Wokalista Phil Hartley zmarł w 2006 r., perkusista Tris King – dwa lata później.

***

Bruce Gilden. Na razie „faces”, ale ja do tego chłopa jeszcze wrócę.

USA. Cleveland, OH. 2016. Outside the Republican National Convention. Rachel Whitehawk Day, a Republican.

USA. Milwaukee, Wisconsin. 2013. Chris, worker at the state fair.

USA. Milwaukee, Wisconsin. 2013. Lee-Ann at the state fair.

GB. West Bromwich. 2014. Peter at the bus station.

USA. Des Moines, IA. 2014. Iowa State Fair. Terry.

USA. Des Moines, IA. 2014. Iowa State Fair. Dewayn.

scratch acid – scratch acid [1984] / dave naz

23/09/2017

linki w komentarzach / links in comments

touch and go

Reaktywował się ponownie jeden z najwspanialszych zespołów w historii rocka, The Jesus Lizard. Przeczytałem opinię, że minusem powrotu tych świrów jest mniejsza uwaga, jaką słuchacze poświęcą nowym kapelom. Co ciekawe, swymi wątpliwościami podzielił się gość, który oprócz fajnych rzeczy wydaje takie kasztany, że zamiast nich wolałbym przez cały dzień słuchać jedenastej „piosenki” z rozszerzonego wydania „Liar”.

Ale wracajmy do bohaterów tego postu, czyli pre-noiserockowego Scratch Acid, po śmierci którego The Jesus Lizard powstał. W międzyczasie był jeszcze Rapeman. Nieźle.

Miałem Scratch Acid wrzucić dawno temu, ale jakoś nie wyszło. Miał to być zresztą materiał koncertowy, ale wcięło mi go, niech więc będzie self-titled debut, jedna z ulubionych płyt Kurta Cobaina. Zamykający wyżej wzmiankowaną pozycję fonograficzną utwór „Lay Screaming” został – wedłgu Davida Yowa – „inspired by Marquis de Sade, reading his shit”.

Wszystkie studyjne nagrania Scratch Acid ukazały się na kompilacji Touch and Go „The Greatest Gift”. W sumie mógłbym wrzucić ją, ale wolę jednak słuchać każdej płyty z osobna, a wszystkich wrzucać mi się nie chce.

Scratch Acid reaktywował się dwukrotnie (2006, 2011), podobnie jak The Jesus Lizard odciągając młodzież od poznawania nowych płyt!

***

Dave Naz

six finger satellite – pigeon is the most popular bird [1993] / amanda charchian

15/09/2017

linki w komentarzach / links in comments

sub pop

W cyklu „nie znam” świetny, nieoczywisty zespół z Providence. „Świetny”, gdyż grał świetną muzykę, „nieoczywisty” – gdyż zaskakiwał (wystarczy po „Pigeonie” włączyć chociażby EP-kę z 1994 roku, „Machinise Cuisine”). Drugim wydanym w Sub Popie materiałem był „Severe Exposure”. Ja pierdolę, jakie tam są gitary.

Kapela, myślę, trochę niedoceniona, choć w pewnych kręgach – wprost przeciwnie.

Płyta „A Good Year for Hardness” (2009), reaktywowanego 6FS, jest ok, ale gdyby nie powstała, nic by się chyba nie stało.

***

Amanda Charchian. Fajne te foty, czasem zalatują Guy Bourdinem.

tony conrad with faust – outside the dream syndicate [1973] / nobuyuki taguchi

15/08/2017

linki w komentarzach / links in comments

bureau b

table of the elements

tony conrad movie

discogs

Faust widziałem na żywo przed sześcioma laty. Zagrał rewelacyjnie. Oprócz muzyki zapamiętałem to, że Jean-Hervé Peron był wyjątkowo wyluzowany i atakował seksistowskimi (specjalnie dla niektórych: „atakował” „seksistowskimi”) tekstami gitarzystkę (to pewnie była Geraldine Swayne i kawałek „Tell the Bitch to Go Home”) oraz performance (broń Boże, nasz zgrzebny pank perfromęs) polegający na zniszczeniu jakiegoś obrazu wiertarką. Doskonale prezentował się na scenie James Johnston z Gallon Drunk.

To był, kurwa, koncert.

Faust założyli m.in. wspomniany Peron oraz Hans Joachim Irmler. Obaj panowie na stare lata grali/grają w dwóch odmiennych Faustach. Ten Perona wydaje w miarę często świetne płyty (w tym roku „Fresh Air”), ten Irmlera rzadziej, ale może się pochwalić chociażby kolaboracją z Dälekiem.

Wspaniały rys historyczny. Zapraszam do Wikipedii. xD

Na „Outside the Dream Syndicate” (tu Irmler chyba się nie pojawił) Faust towarzyszy Tony’emu Conradowi. Ten wspaniały artysta zasłynął chociażby tym, że należał do Theatre of Eternal Music wraz z m.in. La Monte Youngiem i Johnem Cale’em. ToEM nazywano również The Dream Syndicate, co nietrudno połączyć z tytułem prezentowanej płyty.

Conrad niestety zmarł w ubiegłym roku.

Na „Outside the Dream Syndicate” panowie żenią muzykę repetytywną z krautrockiem. Pod dobrą lufę jak znalazł.

Ta wersja płyty pochodzi z 1993 roku. Pierwotna, z 1973, zawierała dwa numery. Wydań było więcej, co można zobaczyć w linku do Discogsa.

***

Nobuyuki Taguchi

enregistré par steve albini – the ephemera’s worship [2004] / zoom out

13/08/2017

linki w komentarzach / links in comments

stevealbini.free.fr

Zespół o zajebistej nazwie, pochodzący ze Strasburga. Trzy składanki i jedna EP-ka, wydana własnym sumptem. Prawie tak samo jak płyta, podoba mi się wciąż działająca strona zespołu (nic, że niezbyt bogata w treść). To były czasy. Facebook i Bandcamp, niestety, nie mają takiego klimatu, jak stare dobre strony.

Muzyka to post-rock ożeniony z jazzem, noise rockiem, post-hardcore’em, math rockiem i emo. W „Le Progrès” słychać Abilene.

Nie jest to codziennością w przypadku tego typu zespołów – tekst zaangażowany. Chłopakom nie podoba się kapitalizm.

Niezły materiał. Francuzi, gdy idą w takie klimaty, zazwyczaj nie zawodzą.

***

Zoom Out


%d blogerów lubi to: