Archive for the ‘tańczenie o architekturze’ Category

wracam do domu i włanczam muzykę [3/2019] (gruzja, health, zyanose, american football)

03/05/2019

Znalazłem jeszcze jakieś pisane w marcu notki nt. czterech płyt. No to wrzucę.

Uploady, nie licząc polskich wykonawców, do łatwego znalezienia.

(o)(o)(o)

gruzja – i iść dalej [godz ov war productions; 2019]

Okazało się, że przyszłość tajemniczej Gruzji, która do pewnego momentu zasłynęła głównie suchym jak randka księgowego kontem na Facebooku, zależała od tego, jak na seksistowskie wideo do utworu „Opuść mnie” zareaguje Przemek Gulda, poważny dziennikarz „Gazety Wyborczej”. Czy poda ważne osobistości naszej sceny muzycznej, stojące za Gruzją, do sądu, czy weźmie tę emanację artystyczną w ironiczny nawias. Wziął, a próbował dojechać PRO8L3M.

Zostawmy na boku politykę, zajmijmy się muzyką. Przecież to ona jest najważniejsza, choć nie ona zabiera nam dwie trzecie wypłaty.

„I iść dalej” to surowy black metal. Przyjemna płyta. Brudna, ale nie brzmi jak wysryw nagrany w garażu wujka Andrzeja. Choć może dać do myślenia fakt, że najlepszym fragmentem tego materiału jest cytat z Maanamu. No chyba, że armijny „Jego głos”. Trzeba byłego Budzego wziąć na wokal.

Swoją drogą, ciekawe, jak ten materiał odbierają metale. Ostatnio miałem kontakt z nimi w 1995 roku. Zaczepili mnie na przystanku autobusowym, jeden wziął do ręki zakupioną na czad-giełdzie „Mać Pariadka” i śmiał się, że czytam ruski magazyn. Żryjcie Gruzję.

Oprócz fajnej – nie licząc „Ilu nas było?” – płyty Gruzji Godz ov War wypuścili również na rynek piękną koszulkę zespołu. Nie obrażę się, jeśli mi ją ktoś sprezentuje.

(o)(o)(o)

healthvol.4 :: slaves of fear [loma vista; 2019]

Gdy na scenę wskoczył lekko egzaltowany gość o takich gabarytach, że zmieściłby się w T-shircie niedożywionego dziesięciolatka, nawet nie zdążyłem się ironicznie uśmiechnąć. Tak szybko zaczął napierdalać zespół HEALTH na tym lepszym, bo mysłowickim Off Festivalu. Miało to miejsce aż 10 lat temu.

Podobała mi się jedna albo dwie z wczesnych płyt HEALTH, potem zupełnie zapomniałem o tym zespole. Chłopaki z Echo Park wpadli chyba do szufladki z napisem: „na płytach to nie to samo, co na koncercie”, i tyle.

„Vol.4 :: Slaves of Fear” to pierwszy materiał HEALTH od czasu ścieżki dźwiękowej do „Maxa Payne’a 3”, jaki miałem przyjemność przyswoić.

Z noise rockiem, choć tak jest często tagowane, HEALTH nie ma wiele wspólnego. Muzyka zawarta na „Vol.4…” to w cięższych momentach właściwie industrial, w lżejszych – rock industrialny czy electro. Irytować może maniera wokalisty, choć ma zasadniczy wpływ na pewną oryginalność zespołu.

Dlaczego ta płyta mi się podoba, zwłaszcza numer „Strange Days” (aż szkoda, że nie trwa jeszcze z minutkę)? Nie mam pojęcia. Słodka czekolada umiejętnie doprawiona solą.

(o)(o)(o)

zyanosechaos bender 1.1 [zyanose; 2018, 2019 / distort reality; 2019 / d-takt & råpunk records; 2019]

12 maja jadę na drugi dzień Into The Abyss, głównie po to, by zobaczyć Godflesh. Ale w sumie nie wiem, czy nie cieszę się bardziej z możliwości pójścia na koncert ZyanosE, który odbędzie się dzień później, też we Wrocławiu.

Japońscy punkowcy mają na pewno ciekawą biografię. Niestety ich strona jest jedynie zakrzaczkowana, więc trudno coś o nich więcej powiedzieć. Po skorzystaniu z tłumacza google pojawiło się coś takiego:

„Sklep Levis Morioka jest bardzo piękny.
Cały salon ma bardzo spokojną atmosferę.
Czuję się spokojny wyrafinowany, nie będąc zbyt fantazyjny
To był salon”.

W każdym razie wrócili do grania po jakiejś tam przerwie i zaatakowali w ubiegłym roku bardzo udanym materiałem „Chaos Bender”. Teraz, tzn. w 2019, ukazał się on – bez kawałków live – na winylu. Czy jakoś tak.

Japońskie zespoły często nie są normalne, nie jest też normalny ZyanosE. Niby jest to HC, jakich wiele, ale brzmienie „Chaos Bender” jest wręcz obrzydliwe. W sumie to noise’owy rzyg.

Co ciekawe, przez chwilę może się wydawać, że w ostatnim, i chyba najlepszym, numerze sympatyczni Azjaci cytują nasz Kobong.

(o)(o)(o)

american footballamerican football [polyvinyl records; 2019]

Przed reaktywacją American Football byłem fanem tego zespołu, teraz jestem fanem tylko pierwszej płyty. Do dziś lubię włączyć „jedynkę”, kojarzącą mi się ze starymi czasami, końcem wakacji, lekkimi, ale niegłupimi filmami itp.

Obecnie American Football z zespołu, który smutnawo plumkał coś pomiędzy emo a indie rockiem, i co nawet chwilami miało też swój urok na pierwszym po reaktywacji LP z 2016 roku, zamienił się w emerycki band grający coś, co brzmi jak jakiś rock oazowy.

Naprawdę trudna jest do strawienia ta płyta. Jakby spotkać wakacyjną miłość sprzed lat, wyglądającą obecnie jak Ksenomorf.

Trzy gwiazdki na pięć możliwych, przyznane przez punknews.org, są nieuzasadnioną uprzejmością.

(o)(o)(o)

martim monitz – alba

bastard disco – china shipping

grzegorz bojanek – pure

columbus duo – schein

próchno – próchno

club alpino – cxvi

przepych – regresarabas

(o)(o)(o)

Czekam na kolejne płyty do recenzji. Bardzo lubię to wyczuwalne rozczarowanie artysty faktem, że nie uznałem jego nagrań za nowe „From The Lion’s Mouth” albo „The Velvet Underground & Nico”.

martim monitz – alba [atman i extinction records; 2019]

25/04/2019

martim monitz

bandcamp

atman

extinction records

1. Pamiętam, jak duże wrażenie zrobiła na mnie „jedynka” Martim Monitz (2015 r.). Idealna płyta na złe czasy.

2. Słuchając tamtego materiału, zapętlałem sobie utwór „Najlepszy dzień”, przy „Albie” miałem podobnie z „Nikt nie jest”.

3. Ten kawałek jest chyba najlepszy na płycie, pewnie brylowałby na jakiejś alternatywnej liście przebojów. Jest też dość dziwnie skonstruowany. Po zwrotce pojawia się tekst, który powinien być refrenem, lecz zamiast tego jest maniakalnie wręcz powtarzany, a druga zwrotka się nie pojawia. Dramaturgia „Nikt nie jest” – między innymi dzięki saksofonowi Bartłomieja Franka – wzrasta.

4. Cała płyta jest dziwnie skonstruowana. Trzeci, najdłuższy, bo dziesięciominutowy, kawałek „Albo” – świetny i różniący się od reszty, jednocześnie retro i futurystyczny w klimacie – powinien teoretycznie zamykać całość. Większość zespołów tak by zrobiła, Martim Monitz dał go na trzeci numer na płycie, a po nim pojawia się trzyminutowy czad „Bawimy się jak psy”. No i dobrze. Jebać schematy.

5. „Martim Monitz” brzmiał niedzisiejszo, „Alba” brzmi jeszcze bardziej niedzisiejszo. Przy pierwszych odsłuchach wręcz odnosiłem wrażenie, że mam do czynienia z zagubionym demo nieznanego, starego zespołu nowofalowego. Wpływ na to ma też „nowofalowy” (ale przyjemny dla ucha) wokal Piotra Szczepańskiego.

6. „Fajne to, tylko te teksty jakieś dziwne”. Tym razem zwolennicy rockowej publicystyki będą przynajmniej dwukrotnie ukontentowani – dzięki piosenkom „Nowy hymn Polski” (kiedyś jakiś pokurw z ZChN pozwałby zespół za ten tytuł; ach, łza się kręci w oku) i „Spasiba”, choć daleko tym tekstom do infantylnych manifestów, nie są to też liryki doraźne. Taka sytuacja w kraju, że aż się prosi by wypowiedzieć się o tym i owym. Na pocieszenie dodam, że nic się w tej materii nie zmieni.

8. Teksty wciąż należą do najlepszych w Polsce, ale nieco straciły na sile rażenia w porównaniu do tych z pierwszej płyty.


Album promuje przebojowy utwór „Nikt nie jest” oraz wideo wyreżyserowane przez Pawła Pawlikowskiego, dofinansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

***

9. Mimo programowego ateizmu – jeśli dobrze rozumiem chociażby przekaz kawałka „Kto chodzi po wodzie” – słuchając „Alby” pomyślałem, że pasowałoby Martim Monitz zaśpiewać np. „Brewiarz I” Herberta. :) Albo coś mojego ulubionego anglojęzycznego poety, ateisty Larkina, któremu zawdzięczamy tytuł tej płyty.

10. „Alba” brzmi lepiej niż „Martim Monitz”, lecz chwilami nie podoba mi się „suche” brzmienie perkusji.

9. „Jedynka” była bardziej zwarta, poukładana, „dwójka” wydaje się bardziej chaotyczna. Może dzięki temu ciekawsza?

10. Nie przekonuje mnie numer „Wilki z miasta”, przypominający chwilami wykwit rodzimej sceny geriatric HC/punk. Trzeba jednak przyznać, że „Wilki” zostały uratowane przez saksofon Tomasza Gadeckiego.

12. …który, obecny w trzech utworach, daje wiele dobrego, fantastycznie wzbogaca utwory Martim Monitz. Tak jak w Lonker See wydaje mi się gra Gadeckiego zbyt uładzona, tak tu jest w sam raz.

13. A poza tym to podoba mi się niemal wszystko, choć mam wrażenie, że ośmioutworowa wersja „Alby”, ta na LP, jest jednak lepsza, bardziej zwarta i skupiająca uwagę, od 10-utworowego CD. Niby dobrego nigdy za wiele, ale jednak.

14. Nie wiem, czy to wynika z recenzji, ale uważam „Albę” za bardzo dobrą, a dużymi fragmentami fantastyczną płytę. Nie nazwałbym Martim Monitz najlepszym polskim zespołem, ale swoim ulubionym polskim zespołem – chyba tak. Wynika to oczywiście z tego, że jestem stary.

15. Panowie mają szczęście do okładek płyt. Na pierwszej znalazł się obraz mojej ulubionej malarki, Joanny Karpowicz, na drugiej – zdjęcie Magdy Rosman, świetnie wyglądające w dużym formacie.

16. Będziemy obserwować postępy ciemności.

bastard disco – china shipping [antena krzyku; 2019]

21/04/2019

bandcamp

facebook

antena krzyku

„Syndrom pierwszego odsłuchu” polega na tym, że jak za pierwszym razem spodoba mi się jakaś płyta, to zazwyczaj potem do niej, po miesiącach czy latach, nie wracam. Niektórzy mają tak, że ulubione albumy wchodzą im od razu i trzymają, ja – nawet jeśli pomyślę o swoich faworytach – na początku zawsze zastanawiałem się, o co tyle krzyku; choćby szło o „Closer” czy „At Action Park”. „China Shipping” polubiłem od razu. Może wpływ na to miał doskonały numer „Future Crimes”, który znałem wcześniej.

***

Jakoś mi tak przeleciała przez głowę pierwsza płyta Bastard Disco (pewnie nie miała się na czym zatrzymać) „Warsaw Wasted Youth”. Może nie miałem czasu jej posłuchać? Może nazwę zespołu i tytuł płyty uznałem za efekciarskie? No, nie wiem. Nie wstydzę się przyznać, że jestem człowiekiem pełnym uprzedzeń.

***

Gdybym miał szukać jakiegoś odnośnika dla „China Shipping”, tochyba byłby to nasz Plum, gdy nagrywał rzeczy niemające wiele wspólnego z noise rockiem, może Something Like Elvis, no i nieśmiertelne At The Drive-in, gdy np. mamy gadany wokal w „Time Traveller”. Nowy materiał warszawiaków nie niesie jednak ze sobą problemu polegającego na zadawaniu sobie podczas odsłuchu pytania „gdzie ja to już słyszałem?”.

Wszystko na nowym dziele warszawiaków bardzo dobrze brzmi, kawałki są wręcz przebojowe (zwłaszcza wspomniany, singlowy „Future Crimes”). Mamy tu świetnie brzmiący post hardcore (jakoś chyba trzeba jednak muzykę klasyfikować), nawet emo jest (mam kolegę, któremu wszystko się kojarzy z emo i mnie przez niego czasem też), amerykański sznyt (piszę to bez ironii) i miłe uczucie, że Bastard Disco to kolejny polski zespół, który może zagrać gdziekolwiek i z kimkolwiek. Kolejna kapela, która sprawia, że jak człowiek recenzuje płytę stąd, nie myśli udupiająco: „dobre jak na Polskę”. Niby dziś to oczywistość, ale dobrze pamiętam czasy, gdy było u nas zupełnie inaczej.

***

No więc – nawiązując do wstępu – „China Shipping” podeszła mi za pierwszym razem. Czy będę do niej wracał, czas pokaże. W tej chwili słucham nowego materiału Bastard Disco po raz piąty czy szósty z przyjemnością.

Do sprawdzenia na żywo. Oby w niedalekiej przyszłości.

***

Oficjalna data premiery płyty to 3 maja. Można już ją kupować na koncertach, pisząc do zespołu lub w Antenie Krzyku.

grzegorz bojanek – pure [n_coded records; 2019]

16/04/2019

bandcamp

ncoded.pl

grzegorz bojanek

„«Pure» to, jak mówi sam twórca, «czysty ambient», którego głównym budulcem są głębokie, masywne, dronowe brzmienia, mieniące się na powierzchni niezliczonymi szczegółami.

– Od dawna nosiłem się z zamiarem nagrania «czysto ambientowego» albumu. Sam uwielbiam słuchać takiej muzyki, ale gdy tworzyłem swoje interpretacje tego gatunku, nie potrafiłem ograniczyć się w formie. «Pure» to moja próba zmierzenia się właśnie z «czystym ambientem», niewzbogacanym rytmem czy innymi ozdobnikami”.

Jeszcze więcej na temat Bojanka i płyty można poczytać na Bandcampie. Polecam.

***

„Pure” to cztery – jako się rzekło – ambientowe utwory. Trzy relaksacyjne i jeden szorstki (mój ulubiony). Wciągająca EP-ka, wprowadzająca spokój trzema pierwszymi częściami i wybudzająca z letargu częścią czwartą. Jak widać, „ograniczenie się w formie” potrafi przynieść pozytywny efekt. Paru artystów mogłoby się pochylić nad tą tezą.

Jeśli ktoś w zalewie miliarda (około)ambientowych płyt zastanawia się, którą wybrać, to EP-ką Grzegorza Bojanka nie powinien się rozczarować.

razy – modła. [głowa konia nagrania; 2017]

14/04/2019

bandcamp

facebook

Przeglądam folder z płytami do zrecenzowania i widzę takie coś, że nie wiem, co jest nazwą zespołu, a co tytułem płyty. Szybkie śledztwo wykazało, że zespół nosi nazwę „Razy” (Darek Dzwolak – bębny, Paweł Nałysnik – gitara i saksofon), a płyta ma tytuł „Modła.”. Underground undergroundu.

Pierwotnie miałem Razy wrzucić tu, ale tak bardzo mi się spodobały, że postanowiłem zrobić o nich osobny post.

***

Post-rock (ale „awangardowy”, nie mogwaiowy), freejazzowy saksofon, transowe, nachalne wręcz bębny – wszystko, co lubię, zawarte w nagraniach, których pewnie nigdy bym nie usłyszał, gdyby życzliwa osoba ich nie podesłała.

Nie chcę się tu bawić w banalne rozkminy o tysiącach nieodkrytych płyt, które są dużo ciekawsze niż duża część tego, na co się wpada na co dzień, ale „Modła.” (bardzo ładna okładka!) do tego typu rozmyślań mnie sprowokowała.

***

Trzecie na płycie, kapitalne „Tysiące.” – tak mogłaby brzmieć Ewa Braun, ale nie związana wokalem Dymitera, a mająca więcej swobody dzięki saksofonowi.

***

Wrzucone wyżej wideo zapowiada ponoć nowe nagrania. Czekam z niecierpliwością.

columbus duo – schein [dead sailor muzic; 2019]

05/04/2019

bandcamp

dead sailor

spacefest


Zdjęcie z Klubu Desdemona, autor nieznany

Columbus Duo poleciało w kosmos.

Miałem ułożoną w swym pustym łbie prawie całą recenzję tego materiału i nagle ktoś zapytał, czy może zrecenzować „Schein” dla 10 fucking stars. „Oczywiście!” – odpowiedziałem. Recenzji nie dostałem, a to, co miałem w głowie, wywietrzało. Średnio się pisze drugi raz o czymś, co z grubsza miało się ułożone.

***

Gdy rozmawiałem z Irkiem Swobodą z Columbus Duo przed wydaniem ostatniego, studyjnego LP „À Temps” (2017), powiedział, że będę nim zaskoczony. Kolega, który miał okazję widzieć duet na żywo, stwierdził, że panowie teraz to właściwie krauta grają. Na wspomnianej płycie zmiany były widoczne, ale nie radykalne, jednak „Schein” faktycznie ukazuje inne oblicze duetu: wpływ Kosmische Musik jest słyszalny, już bębny w pierwszym numerze, „BSS”, charakteryzuje krautowa motoryka. W piątym utworze, „BTT”, słychać echa Neu!

Na Bandcampie czytamy, że „Instrumentarium wcześniejszego albumu [„À Temps”] – perkusja, sampler, oscylator – zostaje tu zachowane i poddane próbie grania na żywo”. Próba okazała się więcej niż udana.

***

Ciekawe, dokąd popłynie Columbus Duo na nowej, studyjnej płycie. Jeśli krautowym kursem, na pewno się nie zmartwię. Jeśli go zmieni – też. Jestem pewny, że znów będzie co najmniej intrygująco.

***

„Schein” nie ukazał się niestety na żadnym fizycznym nośniku.

próchno – próchno [gustaff records, don’t sit on my vinyl; 2019]

29/03/2019

bandcamp

facebook

gustaff

don’t sit on my vinyl

Do Próchna podchodziłem z dystansem, bo choć Marcel Gawinecki (m.in. Ugory i Melisa) oraz Bartosz Leśniewski (m.in. Artykuły Rolne i Obiekty) [trio zamyka Artur Sofiński z zespołu Drah, który akurat słabo znam] nie nagrywają niesłuchalnych rzeczy, to wszyscy owo Próchno podejrzanie mocno chwalili, a wiadomo, że muzyczny underground należy do środowisk, których członkowie lubią nawzajem się utwierdzać w przekonaniu, że jest świetnie, a może i jeszcze świetniej. Słyszałem też co prawda bardzo dobry singiel „Z kosą przez las”, ale dwa dobre numery to może i Hołdys by nagrał.

Gadałem też ostatnio z kumplem o tym, że męczą mnie od jakiegoś czasu nadęte kapele z wytatuowanymi i brodatymi chłopami w składzie i nawet średnio chce mi się jechać na Neurosis, a tu słyszę na Próchnie „rytualne” bębny, jak w bodaj „Enemy of the Sun”.

No więc słucham sobie tego tria z jakimiś uprzedzeniami z tyłu głowy, nie widząc niczego szczególnego w tym materiale, aż tu nagle – zażarło.

I to jest chyba najfajniejsze w słuchaniu muzyki. Są płyty, które podobają się od razu, ale potem nie ma się ochoty do nich wracać. Są takie, które rozczarowują, i nagle, w jednej sekundzie zaczynają wchodzić jak dobre piwo w wakacje.

Próchno ze swoim metalem dla niemetali, industrialnymi rytmami, ambientem, za który odpowiada raczej jakiś skacowany noise’owiec, niż Brian Eno, psychodelią, z intrygującym klimatem, za którym oprócz muzyki stoi okładka płyty i tytuły kawałków – jest propozycją, wybaczcie banał, niebojącą się czerpać od innych, ale też oryginalną. To jest po prostu zajebista, doskonale – choć brudno – brzmiąca płyta.

Brudny materiał, ale nie obrzydliwy. Gdybym szukał filmowych porównań, powiedziałbym, że jego brud kojarzy mi się raczej z „Taksówkarzem” Scorsese niż z rzygiem Smarzowskiego.

Numer „Z kosą przez las”, dłuższy o parę minut niż na singlu, to jest mistrzostwo świata.

PS W związku z tym, że kibole Neurosis są gorsi niż fani TVN24, informuję, że jestem fanem tego zespołu i kombinuję, żeby prosto z Warszawy jechać na niego do Gdańska.

PPS „Tym razem chciałbym zadać rozstrzygające pytanie: czy między kłamstwem a przekonaniem istnieje w ogóle przeciwieństwo?”.

club alpino – cxvi [ōtomo; 2019]

25/03/2019

club alpino

ōtomo

soundcloud

Człowiek stojący za Club Alpino odgraża się, że jeśli ten materiał nie spotka się z odpowiednim odzewem, zacznie grać metal. Myślę, że jeśli nie nagrałby co najmniej „For Victory” albo „Enemy of the Sun”, to lepiej, żeby został przy elektronice.

Ten materiał nosi numer 116 w katalogu Ōtomo, sublabela OBSCUUR Records. Elektronika kojarzy się z anonimowością, z artystami, którzy swoje płyty wydają pod różnymi nickami. Może o to chodzi w takim numerowaniu wydawnictw – jest ich 121 – przez Holendrów. Faktycznie, jest tego trochę. Tylko w tym roku Ōtomo wrzuciło na Bandcamp dziewięć materiałów.

Jeżeli pisanie o muzyce, jest jak tańczenie o architekturze, to pisanie o muzyce elektronicznej jest jak… No właśnie, trzeba by ożywić Franka Zappę, może rzuciłby jakimś bon motem.

„CXVI” to oldskulowe, czasem „gryzące” brzmienia, czasem w sumie dość – jak na elektronikę – ciepłe (to pewnie kwestia lekko szumiącego nagrania), z konkretnym beatem.

Za trzeci numer, „It’s a Trap”, brzmiący trochę jak B-side Falarek Band z Johnem Balance’em na wokalu – piąteczka ode mnie.

przepych – regresarabas [degelite, la loutre par les cornes, red wig, przepych; 2019]

23/03/2019

bandcamp

przepych.com

facebook

la poutre par les cornes

degelite

red wig

„Naprawdę przyjemnie” – jak powiedział o grze Zinedine’a Zidane’a Jacek Gmoch.

Czy projekt poboczny ludzi z Kurws i Ukrytych Zalet Systemu mógłby być słaby? Oczywiście, że mógłby. Tyle że nie jest, jest zajebisty. „Kurws”, „Ukryte Zalety Systemu”, „zajebisty” – wystarczy dodać do siebie tych pięć słów i włączyć muzykę, nie ma sensu się dalej produkować.

Ale niech będzie. Przepych gra coś, co na własny użytek określiłem jako free post-punk. „Wrocławski duet, choć posługuje się rockowymi instrumentami i brzmieniem, unika produkowania typowych rockowych czy postrockowych struktur” – czytamy w presskicie. Można by dyskutować, czym niby jest postrockowa struktura – tak jak można by dyskutować, czym jest post-rock – ale wydaje mi się, że – nie bawiąc się w definicje – intuicyjnie można skumać, co gra Przepych. A można też po prostu napisać, że jeżeli chodzi o dwie wspomniane we wstępie kapele – Kurws i UZS – duetowi bliżej do twórców „Alarmu”.

Przepych, choć używa rockowego instrumentarium do wywracania rocka do góry nogami, cieszy ucho również dźwiękami wydobywanym przez gości grających na klarnecie, trąbce czy marimbie, na wokalu pojawia się gość specjalny: Ewa Głowacka. Jeżeli na płycie, na której podoba mi się chyba wszystko, coś konkretnego miałbym wyróżnić, to może najbardziej awangardowo-maniakalną „Polską Szkołę Filmową”.

Dzieje się na „Regresarabas”. Tu motyw jak ze Steve’a Reicha, tu basik jak z pierwszych płyt Nomeansno, „Raport nie na temat” to jakby ukłon w stronę Thinking Plague, a czasem miękkie (wiem, że średnio to brzmi) brzmienie kojarzyć się może ze świetnym – choć o wiele bardziej poukładanym czy raczej mniej połamanym niż Przepych – angielsko-szkockim triem Shopping. Jednak cały czas słychać, że mamy do czynienia z autorską propozycją, nie z umiejętnym żonglowaniem zapożyczonymi patentami.

Przepych, czyli Łukasz Plata i Jakub Majchrzak oraz goście. Pięknie dołożyliście do pieca tą płytą.

Wydawcami „Regresarabas” są francuskie labele Degelite oraz La Loutre Par Les Cornes, niemiecko-holenderski Red Wig, a także sam zespół.

Premiera LP 25 marca.

wracam do domu i włanczam muzykę [2/2019] (tk echo, the telescopes, buzzcocks, homeless cadaver, dynasonic)

16/03/2019

Zapał do recenzowania nowych rzeczy zgasł. Na dodatek niechcący usunąłem post i teraz muszę go odtwarzać.

Nie było w tym roku na razie płyty, która by mnie wywaliła z kapci, ale to cisza przed burzą. W sumie nie taka znowu cisza, bo wyszły już naprawdę dobre rzeczy, a sprawdzając w tej chwili kolejne nowości, stwierdzam, że to pewnie znów będzie miażdżący rok.

Tradycyjnie płyty – oprócz polskich – do ściągnięcia. Pliki, tradycyjnie, nie są przechowywane na blogu.

[1/2019]

***

tk echotk echo [dischord records; 2019]

Zespół, w którym gra m.in. Chris Richards z bardzo lubianego przeze mnie Q and Not U. Co tworzy TK Echo? Upopiony post-hardcore albo upopiony math-rock? Złośliwy powie, że trzeci numer, „You Lost Your Watermark”, brzmi jak Foreigner. Wpływ na to ma klawisz, dość zaskakujący, że tak to ujmę.

Podczas pierwszego odsłuchu miałem bardzo negatywne odczucia. Teraz nabrałem chyba ochoty na więcej (ta self-titled to tylko trzy kawałki), choć nie do końca wierzę w to, że TK Echo dałoby radę utrzymać moją uwagę na dużej płycie. Oby zespół poszedł drogą wyznaczoną przez drugi numer, „Era”.

(o)(o)(o)

the telescopesexploding head syndrome [tapete records; 2019]

Pisałem ostatnio o innej legendzie shoogaze’u i jej nowej płycie – o Swervedriver i „Future Ruins”. Fajne, ale raczej do zapomnienia.

The Telescopes poruszają się w innej estetyce – to raczej narkoodlot Spacemen 3 niż alternatywny rock. Stąd łatwiej trafić w rejony nudnego impro, ale też trudniej ugrząźć w rockowej mieliźnie.

Przez tę angielską kapelę przewinęło się niemal tyle osób, ile przez łóżko Lou Reeda, ale na straży wciąż stoi Stephen Lawrie. No i wciąż pokazuje, że muzyka jest tą dziedziną życia, w której wiek nie stanowi żadnej wymówki. Bardzo przyjemny lot.

(o)(o)(o)

buzzcocksanother music in a different kitchen [domino records; 1978, 2019]

„Dalej kocham Clash, ciągle lubię Ramones” śpiewał słynny GWpunk, ale najbardziej i w ogóle to jednak Buzzcocks – dośpiewuję ja. Domino wypuściło zremasterowaną reedycję pierwszego LP zespołu z Manchesteru i jest to, kurde, arcydzieło.

„Fast Cars”, „Sixteen”, „Fiction Romance”… Mógłbym cały dzień pisać o tej płycie. Co ja gadam – o całej płycie. O samym „Sixteen” mógłbym się produkować cały dzień. Ale ględzić na temat tych kawałków nie ma sensu. Równie dobrze można by pisać o tym, że „Obywatel Kane” został dobrze nakręcony, a Rembrandt równo kładł farbę.

An’ I hate modern music
Disco boogie pop
They go on an’ on an’ on an’ on an’ on
How I wish they would stop

(o)(o)(o)

homeless cadaver – fat skeleton [iron lung records; 2019]

Staram się jak mogę, ale do tej pory nie udało mi się trafić na słaby materiał wydany przez Iron Lung. Dwa numery z – tym razem idealnie wykorzystanym – klawiszem. Buja jak inny punkowy singiel, który niedawno opisywałem – „HEADS” Hanka Wooda and The Hammerheads. Czekam na dużą płytę.

Niestety nie znalazłem żadnego info na temat Homeless Cadaver.

(o)(o)(o)

dynasonic – #1 [dym records / don’t sit on my vinyl; 2019]

Post-rock, dub i co tam jeszcze, wszystko spójne i transowe. „#1” kojarzy mi się trochę z „Elite Feline” Lotto, co jest najlepszym możliwym skojarzeniem, jeżeli chodzi o polską muzykę ostatnich lat.

Materiał wyszedł na winylu (Don’t Sit On My Vinyl; wyprzedany), kasecie i mp3 (Dym Records). Mam nadzieję, że będzie tego więcej. Zajebista rzecz, zwłaszcza strona B.

O Dynasonic dowiedziałem się z Trójki, której prawie nie słucham, no i dzięki temu kupiłem limitowany winyl. Warto było.


%d blogerów lubi to: